Köşe Arkadaşıma Sesleniyorum: "Yolun Neresindesiniz?"

Yeni bir “belge” sayfası.

Ekranla boş boş bakışıyoruz…,

Bende hiç hareket yok!

Yeni bir köşe yazısı konusu.

Ekranla anlaşmaya çalışıyoruz…,   

Sayfa bomboş, bende çıt çok!

Yazmak istiyorum, 

İlk kez yazamıyorum!

Tümceleri aklımda toparlıyorum, 

Yazıya söz geçiremiyorum!

Abecemle tam barıştığımı sanıyorum, 

Aklımı ona buna dağıtıp duruyorum!

***

Aklım tutuklu, kalemim uykulu!

Bir gün “onun gibi” sonsuza dek uyuyacağımı düşünüyorum.

Köşemde satırlara sığamazken kendimi gömüyor,

Boyum kadar (!) bir dikdörtgene nasıl sığacağımı göz önüne getiriyorum.

Ardından,

Köşe yazılarımın yayınladığı, şu an satırlarında olduğum siteye odaklanıyorum.

***

O'na bakıyorum…

Sonra kendime…

O'nun son yazısını okuyorum…

Sonra kendimin…

Son olduğunu “o” bilebilir miydi?

Ben bilebilir miyim?

Bildiğim birşey varsa,

Onunla köşe arkadaşı olduğum.

***

Başlık:

“Yolun Neresindeyiz?”

O yol, 

25 Mayıs 2011 tarihindeki köşe yazısıyla tamamlandı.

Çünkü çok hastalandı.

Tam toparlanıyordu ki hastalığı bedenini yağmaladı.  

Ama onun hastalığı bile kahramandı!

***

Peki, şimdi siz “Yolun Neresindesiniz?”

Bizi bu yolda “hiç bırakmadığınız kadar” yalnız mı bıraktınız?

Son yazınızın son satırında söylediğiniz gibi:

“Geri dönüş imkânı kalmadığında mı uyanacaksınız?”

 ***

İşte! Bitemeyeceğini sandığım yazı bile son satıra eriyor.  

Ne bitmiyor ki?

Ama bitmeden (!) ve gitmeden önce,

Bu an, 

Çabucak,

Köşemden başımı kaldırıp sizin köşenize bakıyor,

Avaz avaz ruhunuza sesleniyorum:

-Çocukluğumun tonton dedesi Rauf Denktaş!

Seni çok seviyorum.

GülayCA

denizzzgibi@gmail.com